Na przełomie września i października tego roku Archiwum Polskich Ormian prowadzone przez Fundację Kultury i Dziedzictwa Ormian Polskich przenoszone będzie z tymczasowego lokalu do takiego, który jest lepiej dostosowany do potrzeb archiwum oraz osób pracujących w nim i odwiedzających, z trudno dostępnych Bielan do centrum Warszawy!
Aby można było się w nim ulokować konieczne jest przeprowadzenie części prac adaptacyjnych zalecanych przez archiwistów–konserwatorów, które polegać będą między innymi na oklejeniu szyb foliami, wyłożeniu podłogi wykładziną, wymianie drzwi w pomieszczeniach magazynowych, malowanie, itp. Wszystko to po to, żeby zapewnić odpowiednie warunki przechowywania zbiorów. Chcielibyśmy zrobić wszystko we wrześniu, by na przełomie września i października zorganizować przeprowadzkę (żeby nie płacić za dwa lokale). To będą prace wykonane własnymi siłami i środkami.
Przy przeprowadzce potrzebna będzie pomoc – przy pakowaniu i samej przeprowadzce. Wolontariusze są bardzo mile widziani. 

W połowie sierpnia do Fundacji Kultury i Dziedzictwa Ormian Polskich dostarczono przesyłkę, na którą składały się dwa pudła. Był to niezwykły dar od p. Bogdana Donigiewicza z Krakowa – około 100 przedmiotów, głównie publikacji (kilka XIX-wiecznych, około 60 międzywojennych i  powojennych), dokumentów oraz przedmiotów, typu medale, matryce ekslibrisów. Został już wykonany spis z natury.

Babciu, opowiedz mi jak byłaś mała, pytałam sadowiąc się wygodnie na tapczanie w warszawskim mieszkaniu moich dziadków Lidii z Zarugiewiczów i Stanisława  Matuszów. Babcine opowieści o Kutach i Zaleszczykach pachniały winogronami, wiatrem od Czeremoszu, chorutem i nagrzanymi w słońcu brzoskwiniami. To był dla mnie niezwykły, egzotyczny świat, zupełnie inny niż moje warszawskie podwórko. Odkąd pamiętam, zawsze chciałam go zobaczyć... Tak zaczyna się relacja Ilony Matusz-Tokarczyk w "Kurierze Galicyjskim" z projektu ratowania ormiańskich grobów na Kresach Fundacji Ormiańskiej. (mag 2.09.2010)

Kościół św. Jakuba z Nissibis był świątynią zorientowaną na południowy wschód i miał wymiary około 16 m długości i 7 m szerokości. Świątynia miała rzut prostokątny z półkolistą absydą, małe przybudówki i babiniec. Około 1580 r. bogaty kupiec lwowski Mikołaj Bernartowicz zapisał swój folwark na Zamarstynowie ormiańskiemu szpitalowi i kościołowi św. Jakuba. Abp Mikołaj Torosowicz w dniu 18 listopada 1676 r. nadał kościołowi tytuł opactwa i pierwszym opatem mianował ks. Jana Bernatowicza. Czesław Lechicki uważał, że „stało się to może dlatego, że kościółek ten zbudowali i wyposażyli przodkowie Bernatowicza”. Tak zaczyna się druga część artykułu Jurija Smirnowa w 15. numerze "Kuriera Galicyjskiego".  mag (1.09.2010)

Uniwersytet Jagielloński i Ormiańskie Towarzystwo Kulturalne uprzejmie zapraszają na uroczystą sesję naukową z okazji 20-lecia Towarzystwa pt.: Nowi Ormianie w Polsce z perspektywy 20 lat.
Spotkanie odbędzie się w dniu 25 września 2010 (sobota) w sali konferencyjnej Biblioteki Jagiellońskiej na parterze. Wejście od ulicy Oleandry 3. Szczegóły ->

Adam Terlecki, prezes OTK (1.09.2010)

15 sierpnia miała miejsce podniosła uroczystość w ormiańskim kościele pod wezwaniem Świętej Trójcy. Ten mały kościółek został przydzielony polskim Ormianom zaraz po II wojnie światowej, kiedy w wyniku ustaleń dokonanych w Jałcie utraciliśmy Kresy, a polskie granice przesunięte zostały na zachód. Od 1950 roku, dzięki staraniom pierwszego tu duszpasterza ormiańskiego, ks. Kazimierza Roszki, w kościele znajduje się Madonna Łysiecka. Według tradycji wspaniały ten obraz powstał na Kresach, a wzorem miał być wizerunek Matki Boskiej z Kamieńca Podolskiego. Łysiec, leżący koło Stanisławowa, cieszył się - dzięki Madonnie - sławą miejsca odpustowego. O historii kościoła w Łyścu pisał ks. Dionizy Kajetanowicz w Posłańcu św. Grzegorza w 1928 roku.

Dobiega końca prezentacja wystawy sztuki ormiańskiej ze zbiorów polskich i ukraińskich "Ars Armeniaca" w Muzeum Zamojskim, w kamienicy należącej kiedyś do ormiańskiej rodziny Bartoszewiczów. Jak czytamy na stronie Muzeum: Na wystawie prezentowane były zabytki z muzeów ukraińskich – Lwowskiego Muzeum Historycznego oraz Muzeum Etnografii i Przemysłu Artystycznego we Lwowie. W muzeach tych zgromadzono eksponaty, pochodzące z tworzonego w latach 30. XX w. Archidiecezjalnego Muzeum Ormiańskiego we Lwowie. Na wystawie prezentowane były także zbiory z kolekcji polskich: Muzeum Narodowego w Warszawie, Zamku Królewskiego w Warszawie, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, Biblioteki Narodowej, oraz z Fundacji Kultury i Dziedzictwa Ormian Polskich. 

Z opóźnieniem dotrała do nas wiadomość o śmierci Olgierda Kajetanowicza (1914-2009) w Londynie. Przypuszczać należy, że był to polski Ormianin. Prosimy o więcej szczegółow na temat jego życia; chętnie zamieścimy obszerniejszy biogram. (mag 28.08.2010)