Dziś oddajemy do Państwa rąk efekt naszej wielomiesięcznej pracy. Cieszącą się dużym zainteresowaniem internetową bazę ormiańskich ksiąg metrykalnych wzbogaciliśmy o księgi parafii ormiańskokatolickiej w Stanisławowie. Są to: księgi urodzonych z lat 1785-1825, księgi małżeństw z lat 1785-1836 oraz księgi zmarłych z lat 1785-1832. Indeksacji dokonał mgr Franciszek Wasyl — historyk młodego pokolenia z UJ, zajmujący się tematyką ormiańską. Pracę zrealizowano dzięki dotacji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Ponadto uzupełniliśmy bazę o wpisy do księgi urodzonych parafii w Kutach pochodzące z 1910 roku. W tym miejscu należy się wyjaśnienie. Przechowywana w naszym Archiwum Polskich Ormian ostatnia księga urodzonych parafii ormiańskokatolickiej w Kutach nad Czeremoszem zawiera wpisy nieprzerwanie aż do 19 sierpnia 1953 r. Tym samym stanowi ona świadectwo wielkiego poświęcenia  kuckiego proboszcza, ks. Samuela Manugiewicza, który — sam wiekowy i schorowany — w okresie terroru stalinowskiego nie tylko, jako jedyny duchowny ormiańskokatolicki, pozostał na Kresach, ale i potajemnie udzielał sakramentów.

Niestety, ze względów prawnych, nie możemy udostępniać tych wpisów, od których wytworzenia upłynęło mniej niż 100 lat. Z tego powodu co roku będziemy uzupełniać bazę o rekordy dotyczące kolejnego właściwego rocznika.

Dostęp do bazy ksiąg metrykalnych jest możliwy przez dział "Historia i kultura" na naszej stronie internetowej.

Komisja Spraw Zagranicznych Kongresu USA uznała turecką rzeź Ormian za ludobójstwo. Stosowną uchwałę podjęto stosunkiem głosów 23 do 22. Turcja na znak protestu odwołała swojego ambasadora z Waszyngtonu. Amerykańska Sekretarz Stanu Hillary Clinton przed głosowaniem nakłaniała kongresmenów do poniechania tej sprawy, argumentując, że nie jest to właściwy moment. Wywołało to sprzeciw przedstawicieli diaspory ormiańskiej w USA, którzy przypomnieli, że zarówno Hillary Clinton, jak i Barack Obama jako kongresmeni popierali uznanie ludobójstwa Ormian. Obama uczynił nawet tę kwestię jedną ze swoich obietnic wyborczych. Więcej informacji.

W "Rzeczpospolitej" z 3 marca 2010 r. ukazał się interesujący artykuł poświęcony Teodorowi Axentowiczowi, wybitnemu młodopolskiemu malarzowi pochodzenia ormiańskiego. Autorką artykułu pt. Żywiołowa „Kołomyjka” ku chwale ojczyzny jest znana krytyk kulturalna — red. Monika Małkowska.

Armenian General Benevolent Union (AGBU) zorganizował Wirtualną Szkołę Ormiańską , w której można uczyć się języka ormiańskiego i poznawać historię i kulturę Armenii.

Przy czytaniu strony internetowej, która dostępna jest w kilku językach, można korzystać z powszechnie dostępnego "Tłumacza", dzięki któremu każda strona internetowa ukazuje się w polskiej wersji. Nie jest to doskonałe tłumaczenie, ale pozwala zorientować się w treści strony. mag

W niedzielę 14 marca 2010 roku o g. 11.00 w Gliwicach, w kościele Świętej Trójcy przy ul. Mikołowskiej odprawiona zostanie msza św. ormiańskokatolicka i odbędzie się spotkanie środowiskowe. Zapraszam.

W 1956 roku, w piśmie naukowym "Język polski" ukazał się komentarz prof. Eugeniusza Słuszkiewicza (1901-1981), orientalisty-indologo i indoeuropeisty, profesora Uniwersytetu Toruńskiego i Uniwersytetu Warszawskiego, dotyczący nazwisk ormian polskich. Skan pochodzi z Małopolskiej Biblioteki Cyfrowej. mag

Ormianie, szczególnie w diasporze, trwają przy swoim Kościele. Tułacze, nie z własnego wyboru. Wygnańcy. Nie mogąc czerpać z sił, jakie płyną z własnej ziemi pod stopami, czerpią je tym bardziej z duchowości. Chętnie, jako wierny Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego, poprowadzę na stronie Fundacji Kultury i Dziedzictwa Ormian Polskich cykl zatytułowany „Z Kalendarza Kościoła Ormiańskiego”. Oprócz ogólnego opisu świąt i związanymi z nimi zwyczajami, postaram się urozmaicać je krótkimi relacjami z fotografiami, ilustrującymi życie społeczności ormiańskiej w Aleppo - Syria.

Z przyjemnością informujemy Państwa, że do Archiwum Polskich Ormian przekazane zostały dwie rzadko spotykane książki p. Zbigniewa Kościowa, obie wydane przez Wojewódzką Bibliotekę Publiczną im. Emanuela Smolki w Opolu. Pierwsza, "Polsko-ormiańskie muzykalia", to wydana w 1978 roku publikacja o charakterze źródłowym przedstawiająca utwory muzyczne polskich Ormian. Książka "O muzyce armeńskiej", wydana w 1990 roku wydana została, by przybliżyć polskiemu czytelnikowi muzykę ormiańską, która - jak pisze autor - odgrywała w historii Ormian była bardzo ważna dla zachowania tożsamości narodowej.