W 2009 roku prowadzone były prace renowacyjne katedry ormiańskiej we Lwowie. Ważnym etapem prac było odnawianie dzwonnicy. Wymieniono blachę miedzianą na kopule. Kolorystyka elewacji opracowana została według badań istniejących tynków z wykorzystaniem dawnych technologii (dla przykładu, dla uzyskania barwy stosowano sok zielonych orzechów włoskich). Na frontonie umieszczony krzyż, który dotychczas zachował się w katedrze. Prace wykonała firma Stella (dyrektor Mychajło Gawrych). Projekt opracowali architekci Zenon Łagusz i Aleksandra Kułyńska z biura projektowego Ukrzachidprojekrestawtacija.

Agencja informacyjna ZIK (ukr. - Zachidnia Informacijna Korporacja), która obejmuje Lwów i województwo (obłast') lwowskie donosi dnia 10 czerwca 2009 r.:

Ormiańską Katedrę we Lwowie będzie restaurować firma Steła, która wygrała przetargi na prowadzenie prac renowacyjnych ogłoszone przez Wydział ds. Ochrony Środowiska Historycznego Rady Miejskiej Lwowa. O czym oświadczyła dyrektor wspomnianego wydziału Lilija Onyszczenko.

Malowidło Jana Henryka Rosena w katedrze ormiańskiej we Lwowie, które przedstawiamy dziś z okazji zbliżającego się Dnia Zadusznego, jest kompozycją unikalną, a przy tym, chyba najbardziej interesującą i samodzielną kreacją artysty. Jest wyjątkowe przede wszystkim z powodu niezwykłej ikonografii, ale spośród innych scen w katedrze wyróżnia się również pod względem artystycznym. Obrazuje niespotykany temat: Pogrzeb św. Odilona – opata klasztoru benedyktynów w Cluny z wieku XI, który ustanowił Święto Zmarłych.

Portretowe rysy twarzy postaci namalowanych na ścianach katedry ormiańskiej we Lwowie – psychologicznie niezwykle przekonujące i stanowiące o „prawdziwości” malowideł – to jeden z najważniejszych walorów lwowskiego dzieła Jana Henryka Rosena. Dostrzegł to jeszcze przed wojną Jan Parandowski, pisząc: „Oto kawał naszego życia podnosi się z szarzyzny i w uszlachetnionej postaci rysami naszego pokolenia ma świadczyć o nas przyszłym czasom”. I tak też się stało. Na ścianach katedry znajduje się cała galeria lwowskich osobistości, i nie tylko – są tam także portrety „zwykłych” ludzi, znajomych i przyjaciół malarza, osób związanych z katedrą, jak np. wychowanków bursy ormiańskiej. Tyle wiemy „ogólnie”; problem natomiast pojawia się przy próbach określenia tożsamości konkretnych, sportretowanych osób. Tylko w kilku przypadkach możemy to stwierdzić z całą pewnością – bo pozwalają na to wiarygodne źródła poparte archiwalnymi fotografiami; przeważnie jednak identyfikacja osób opiera się na (często zniekształconych i zatartych przez czas) wspomnieniach dawnych lwowian i legendzie, która przez wiele dziesiątków lat narosła wokół malowideł. Dlatego tak cenne są próby ustalenia tożsamości sportretowanych osób, w tym także propozycje przedstawione przez Władysława Serwatowskiego w reprodukowanym tu artykule (miesięcznik "Rzeszów Nasz Dom" nr 35/2008 s. 11). Trzeba też przypomnieć, że wcześniej takie próby czynili Jacek Chrząszczewski („Kościoły Ormian polskich”, Warszawa 2001, s. 80-82) oraz Jurij Smirnow („Katedra ormiańska we Lwowie”, Lwów 2002, s. 168-171).

17 września 2008 r. mieliśmy możność przyjrzenia się pracy Joanny Czernichowskiej, adiunkt z Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, i współpracujących z nią pań. Jest to interwencyjna konserwacja ednego z malowideł Henryka Rosena w katedrze ormiańskiej we Lwowie, o której już pisaliśmy, którą zlecił Główny Konserwator Miasta Lwowa, Lilija Onyszczenko j. Ta żmudna praca prowadzona jest w bardzo tudnych warunkach.
W najbliższym czasie, w kolejnym etapie prac, miało być wykorzystane dokładne odwzorowanie przedwojennej fotografii ze zbiorów Fundacji Kultury i Dziedzictwa Ormian Polskich. mag

Lwowska katedra ormiańska, chyba najważniejszy pomnik wielowiekowej obecności Ormian na ziemiach polskich, ich historii, tożsamości i kultury, od początku XX wieku przechodziła zakrojoną na szeroką skalę renowację i przebudowę. Prace podjęto z inicjatywy arcybiskupa Józefa Teodorowicza, już w roku 1902, a trwały przez ponad trzydzieści lat, aż do jego śmierci w roku 1938 (z kilkuletnią przerwą spowodowaną I wojną światową).

Jesienią 2006 roku polscy konserwatorzy, Ewelina i  Robert Kędzielewscy, odnowili witraż projektu Karola Zyndrama Maszkowskiego w latarni kopuły katedry. Warto też wspomnieć, że Ormianie lwowscy (częściowo z pomocą polską) odnowili już dwa z 6 istniejących przed wojną witraży Rosena. jw

W zbiorach archiwum Fundacji Kultury i Dziedzictwa Ormian Polskich znajduje się publikacja-teka „Malowidła ścienne Jana Henryka Rosena w katedrze z fotografiami katedry ormiańskiej we Lwowie” Ludwika Wieleżyńskiego wydana w 1930 roku. Dokładne fotografie okazały się pomocne przy konserwacji  dzieł Rosena, którą prowadzi Joanna Czernichowska, adiunkt z Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Obecne prace polegają na interwencyjnym zabezpieczeniu najbardziej zniszczonego malowidła przedstawiającego św. Jana i innych malowideł w przęśle, gdzie ta scena się  znajduje. Ten etap prac, finansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, potrwa do końca roku. mag
Więcej informacji także w dziale Armenika polskie - Renowacja katedry ormiańskiej we Lwowie.