Kalendarium życia Józefa Teodorowicza - cd.

1887 – był wikariuszem parafii katedralnej ormiańskiej we Lwowie
1887-1890 – był wikariuszem w parafii ormiańskiej w Stanisławowie
1890 – był wikariuszem parafii katedralnej ormiańskiej we Lwowie
1891-92 – pełnił funkcję administratora parafii ormiańskiej w Brzeżanach
1893-97 – był proboszczem parafii ormiańskiej w Brzeżanach
1897 – przyznano mu tytuł honorowego obywatela Brzeżan
1897 – powołany został do ormiańskiej kapituły katedralnej we Lwowie; niebawem wszedł w skład Rady Miejskiej Lwowa
1897 – powołał Bractwo Wydawnicze św. Józefa
1897 – był współzałożycielem dziennika „Ruch Katolicki”
1898-1900 – był redaktorem naczelnym „Ruchu Katolickiego”
1900-1904 – był współzałożycielem i redaktorem dziennika „Przedświt”, kontynuacji „Ruchu Katolickiego”
30 V 1901 – został wybrany przez duchowieństwo lwowskiej diecezji ormiańskokatolickiej na nowego arcybiskupa
24 IX 1901 – uzyskał nominację na arcybiskupa od cesarza Franciszka Józefa
16 XII 1901 – został prekonizowany przez papieża Leona XIII
2 II 1902 – otrzymał sakrę biskupią we Lwowie z rąk kardynała Jana Puzyny i arcybiskupów lwowskich Józefa Bilczewskiego (łacińskiego) i Andrzeja Szeptyckiego (greckokatolickiego)
1902 – założył Kongregację Ziemianek w Kochawinie
1902-1914 – był posłem wirylistą do Sejmu Krajowego galicyjskiego we Lwowie
1902-1918 – był członkiem Izby Panów parlamentu austriackiego w Wiedniu
1905 – jako jedyny biskup galicyjski zaangażował się w sprawę strajków szkolnych w Wielkopolsce
27 XII 1905 – podczas audiencji u Piusa X wyjaśnił papieżowi niefortunny wydźwięk jego listu o wydarzeniach rewolucyjnych w Królestwie Polskim, wykorzystywanego przez prasę niemiecką i rosyjską przeciw Polakom
1907 – podczas zjazdu pisarzy katolickich w Warszawie wygłosił mowę „Katolicyzm a cywilizacja”
1908 – głosił kazania dla warszawskiego świata pracy
1908 – rozpoczął renowację katedry ormiańskiej (ukończona w 1938)
1908 – objął opieką Zakład Wychowawczy im. dr. Józefa Torosiewicza we Lwowie
1911 – brał udział w synodzie Episkopatu Ormiańskokatolickiego w Rzymie
1911 – pojechał do Ziemi Świętej, by zbierać materiały do pracy o życiu Chrystusa
1912 – otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Lwowskiego
1913 – przyczynił się do zwalczenia projektu reformy prawa wyborczego, niekorzystnej dla polskiej racji stanu w Galicji Wschodniej
1914 – po zajęciu Lwowa przez wojska rosyjskie pozostał w mieście
1914-1918 – podczas pierwszej wojny światowej uczestniczył w kościelnej akcji charytatywnej na rzecz ofiar wojny
1915 – po powrocie wojsk austro-węgierskich do Lwowa protestował przeciw represjom na ludności cywilnej oskarżanej o nielojalność wobec Austrii
30 VI, 30 X 1917 – wygłosił przemówienia w wiedeńskiej Izbie Panów na temat sprawy polskiej, krytykując ostro politykę Niemiec i Austro-Węgier, piętnując krzywdy wobec Legionów Polskich i oświadczając, że celem Polaków jest restytucja integralnej Polski; wśród tych, którzy mu za to wystąpienie dziękowali, był Józef Piłsudski
1919 – został wybrany na posła ziemi siedleckiej do Sejmu Ustawodawczego Rzeczypospolitej Polskiej
9 II 1919 – w warszawskiej katedrze św. Jana, podczas uroczystego nabożeństwa na otwarcie Sejmu Ustawodawczego, wygłosił kazanie sejmowe, które zrobiło wielkie wrażenie na słuchaczach.
1919 – w Sejmie został zastępcą prezesa Związku Ludowo-Narodowego; wszedł w skład sejmowej Komisji Konstytucyjnej
1920 – interweniował w Watykanie, by zapobiec antypolskim rozporządzeniom władz kościelnych podczas plebiscytów w sprawie przynależności państwowej Górnego Śląska
1922 – został senatorem z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej
1922 – uczestniczył w Kongresie Eucharystycznym we Francji
1923 – pod naciskiem papieża Piusa XI zrezygnował z miejsca w senacie RP, ale nadal aktywnie działał w ruchu chrześcijańsko-narodowym
1923-1925 – zasiadał w Komisji Konkordatowej Episkopatu Polski
1924 – został odznaczony Orderem Odrodzenia Polski (Polonia Restituta)
do 1926 – na posiedzeniach Episkopatu Polski referował sprawy polityczne
1927 – obchodził 25-lecie biskupstwa i 40-lecie kapłaństwa
1927 – został honorowym obywatelem Lwowa
1927 – działał na rzecz zjednoczenia ruchu narodowego poprzez zbliżenie Stronnictwa Chrześcijańsko-Narodowego z Obozem Wielkiej Polski Romana Dmowskiego
1928 – zasiadał w Komisji Prawnej Episkopatu Polski, przewodniczył Komisji Prasowej i Duszpasterskiej
1928 – brał udział w synodzie Episkopatu Ormiańskokatolickiego w Rzymie
1931-1932 – ostro potępił represje rządów sanacyjnych wobec opozycji (proces brzeski)
1932 – patronował wystawie zabytków ormiańskich we Lwowie, która miała być początkiem Ormiańskiego Muzeum Diecezjalnego
1937 – obchodził 50-lecie święceń i 35-lecie biskupstwa
30 V 1937 – brał udział w uroczystości koronacji obrazu Matki Bożej Łaskawej z kościoła ormiańskiego w Stanisławowie
III-IV 1938 – prowadził rekolekcje wielkopostne przed mikrofonem Polskiego Radia. Nagrania te zostało niedawno odnalezione i wydane na płycie CD przez Fundację Kultury i Dziedzictwa Ormian Polskich
4 XII 1938 – zmarł; pochowany został na Cmentarzu Obrońców Lwowa, skąd w okresie przynależności Lwowa do ZSRR ciało jego zostało potajemnie przeniesione do prywatnego grobu, gdzie – nienazwane – spoczywa do dziś