Urodził się 2 lutego 1908 r. w Kutach w rodzinie ormiańskiej, absolwent Zakładu Naukowego im. Józefa Torosiewicza, studia teologiczne we Lwowie, wyśw. w 1936 r. przez abpa Józefa Teodorowicza dla AOL, wikary katedralny i katecheta w szkole benedyktynek ormiańskich we Lwowie od 1936 r.; katecheta w Zakładzie Naukowym im. Torosiewicza i kustosz Muzeum Archidiecezjalnego.

Był powszechnie lubianym duszpasterzem młodzieży. W czasie wojny zaangażowany w pracę konspiracyjną, pomagał żołnierzom polskim w przekraczaniu granicy z Rumunią. Przy organizacji przerzutu korzystał z pomocy rodzin ormiańskich w rodzinnych Kutach. W maju 1940 r. sam próbował przedostać się do Francji; w czasie przepływania  koło Kut przez graniczny  Czeremosz zginął od kul radzieckich żołnierzy. Miejsce pochówku nie jest znane.

Urodził się w 1881 r. w Suczawie na Bukowinie, na terenach obecnej Rumunii, która w tym czasie wchodziła w skład monarchii austro – węgierskiej, w rodzinie ormiańskiej, spokrewnionej z rodzinami ormiańskimi w Polsce. Jego nazwisko pochodziło od ormiańskiego słowa „amiraj” – przełożony. Również jego imię było typowe dla środowiska ormiańskiego. Chrzest i bierzmowanie otrzymał w obrządku swoich rodziców, czyli w obrządku ormiańskokatolickim. Ormianie – katolicy nie mieli w Suczawie własnej świątyni. Dlatego też sakramenty święte przyjął na terenie kościoła rzymskokatolickiego, ale z rąk kapłana ormiańskiego, ks. Floriana Mitulskiego, proboszcza z Czerniowiec, który dojeżdżał do Suczawy z posługą duszpasterską.

Jednym z najbardziej znanych galicyjskich historyków XIX wieku był dominikanin Sadok Wincenty Barącz, autor wielu książek i przewodników. Urodził się 29 kwietnia 1814 r. w Stanisławowie jako syn Grzegorza; ormiańskiego mieszczanina, pochodzącego z Węgier.

Urodził się 12 lipca 1898 r. w Dolinianach k. Gródka Jagiellońskiego w ormiańskiej rodzinie ziemiańskiej, s. Stanisława i Wandy z Bohdanowiczów. Wychowywał się w majątku rodziców w Oszechlibach nad granicą z Rumunią. Odbył studia teologiczne we Lwowie, wyświęcony w 1920 r. przez abpa Józefa Teodorowicza dla archidiecezji lwowskiej obrządku ormiańskiego, wikary katedralny we Lwowie od 1920 r., katecheta w szkołach średnich, administrator kościelny w Horodence w latach 1928-1935.

Urodził się w 1906 r. w Adanie w Turcji w rodzinie ormiańskiej, w czasie rzezi Ormian w 1915 r. ocalał i jako sierota znalazł się w sierocińcu w Konstantynopolu, wstąpił do Papieskiego Kolegium Ormiańskiego w Rzymie w 1921 r., wyśw. w 1931 r. w Rzymie przez abpa Piotra Kojuniana.

W tym samym roku na prośbę abpa Józefa Teodorowicza wyjechał do Polski, inkardynowany do AOL, bardzo szybko opanował język polski; wikary katedralny we Lwowie od 1931 r., wikary w Stanisławowie od 1932 r., jeden ze współorganizatorów koronacji obrazu Matki Bożej Łaskawej w Stanisławowie w 1937 r., administrator w Brzeżanach od 1938 r.

Ormianie polscy, rozsypani od 1945 r. po całym świecie, wciąż wspominają wybitnego kapłana i gorliwego duszpasterza ormiańskokatolickiego, ks. prałata Kazimierza Filipiaka. Mało kto wie, że nie był on w ogóle Ormianinem, choć obrządek ormiański umiłował ponad wszystko.

Urodził się 13 III 1897 r. w Łodzi w rodzinie rzymskokatolickiej, za zgodą abpa Józefa Teodorowicza przeszedł na obrządek ormiański, studia teologiczne we Lwowie, wyśw. w 1928 r. przez abpa Józefa Teodorowicza dla AOL,  wikary katedralny i katecheta w męskiej szkole podstawowej im. Św. Anny we Lwowie, notariusz. W czasie wojny wyjechał do Rzymu, w 1947 r. powrócił do Polski, przechodząc do archidiecezji wrocławskiej.  Nie podjął pracy duszpasterskiej w obrządku ormiańskim. Proboszcz w Ścinawce Średniej /dek. Kłodzko/ od 1951 r. Zm. tamże w 1955 r.

Urodził się w 1908 r. w Brussie w Turcji w rodzinie ormiańskiej, uratowany w czasie rzezi Ormian w 1915 r. przebywał w sierocińcu, wstąpił do Papieskiego Kolegium Ormiańskiego w Rzymie w 1924 r., wyśw. w 1931 r. w Rzymie przez abpa Piotra Kojuniana.

W tym samym roku na prośbę abpa Józefa Teodorowicza wyjechał do Lwowa, przechodząc do AOL; wikary katedralny we Lwowie, dyrektor Zakładu Naukowego im. Torosiewicza od 1932 r. W Polsce używał nazwiska matki Garmizian, gdyż uważał, że jego właściwe nazwisko ma w języku polskim ironiczne znaczenie.

Urodził się 8 kwietnia 1878 r. w Tyszowcach k. Horodenki w rodzinie ormiańskiej, s. Kajetana i Marii z d. Zajączkowskiej, w 1896 r. wstąpił do zakonu franciszkanów-reformatów, przybierając imię Romana. Wyświęcony w 1903 r. przez łacińskiego abpa lwowskiego Józefa Bilczewskiego; wicemagister kleryków w Krakowie od 1903 r., duszpasterz w Jarosławiu od 1904 r.

Dymisjonowany  z zakonu w 1908 r., inkardynowany za zgodą abpa Teodorowicza do archidiecezji lwowskiej obrządku ormiańskiego; prefekt w Zakładzie Naukowym im. Józefa Torosiewicza w latach 1908-1911, wikary katedralny i katecheta we Lwowie w latach 1909-1911. Administrator w Śniatyniu od 1911 r., proboszcz w Śniatyniu od 1912 r.; w czasie I wojny światowej uratował kościół od całkowitego zniszczenia. Kanonik honorowy od 1918 r., proboszcz i dziekan we Lwowie od 1922 r., równocześnie kanclerz kurii od 1923 r. oraz prepozyt kapituły i infułat od 1933 r. W latach 1922-1930 pełnił funkcję katechety w szkole benedyktynek ormiańskich, a przez pewien czas także dyrektora szkoły oraz kuratora  Zakładu Naukowego im. Torosiewicza i dyrektora banku Mons Pius. Wiceprezes Archidiecezjalnego Związku Ormian we Lwowie od 1930 r.

Urodził się 9 sierpnia 1854 r. w Czerniowcach w rodzinie ormiańskiej, absolwent gimnazjum w Czerniowcach, w 1876 r. rozpoczął studia prawnicze we Lwowie. Po roku wstąpił do seminarium duchownego, studia teologiczne we Lwowie, wyśw. przez abpa Izaaka Isakowicza w 1882 r. dla AOL, wikary katedralny we Lwowie od 1882 r., wikary w Czerniowcach od 1884 r., kanonik gremialny od 1891 r. Z tej ostatniej funkcji szybko zrezygnował, gdy w tym samym roku został proboszczem w Czerniowcach. Działacz społeczny, aktywnie zaangażowany w działalność charytatywną i wychowawczą.

Jednym z najbardziej zasłużonych stanisławowian XX wieku był ks. Franciszek Komusiewicz, proboszcz i odnowiciel sanktuarium Matki Bożej Łaskawej. Urodził się 2 kwietnia 1881 r. w Buczaczu w rodzinie rzymskokatolickiej. W czasie studiów teologiczne we Lwowie za zgodą władz kościelnych przeszedł na obrządek ormiański. Wyświęcony został w 1910 przez arcybiskupa Józefa Teodorowicza dla archidiecezji ormiańskiej we Lwowie. Od 1910 r. pełnił funkcję wikarego katedralnego i sekretarza biskupiego. W 1911 r. towarzyszył arcybiskupowi Teodorowiczowi w pielgrzymce do Ziemi Świętej.

Urodził się 27 października 1827 r. w Stanisławowie w rodzinie polsko-ormiańskiej, studia teologiczne we Lwowie, wyśw. w 1850 r. przez abpa Samuela Stefanowicza dla AOL, wikary w Stanisławowie od 1850 r., przez jeden rok katecheta w tamtejszej szkole. Wikary w łacińskiej parafii w Stanisławowie od 1854 r., katecheta w szkole benedyktynek ormiańskich we Lwowie w latach 1857-62, katecheta w wyższej szkoły realnej we Lwowie od 1862 r., równocześnie kapelan w szkole rolniczej w Dublanach k. Lwowa, kanonik gremialny od 1880 r. Zmarł 16 listopada 1888 r. we Lwowie, pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Urodził się 13 listopada 1879 r. w Szepińcach na Bukowinie w rodzinie ormiańskiej, s. Dominika i Antoniny z d. Zarugiewicz, wyśw. w 1904 r. przez abpa Józefa Teodorowicza dla AOL, wikary katedralny i katecheta w szkole benedyktynek ormiańskich we Lwowie od 1904 r., dyr. Zakładu Naukowego im. Torosiewicza od 1905 r., administrator w Czerniowcach od 1909 r., kanonik gremialny od 1916 r. Po otrzymaniu  w 1921 r. nominacji na proboszcza w Czerniowcach zrezygnował z kanonii, pozostając  jedynie kanonikiem honorowym; prałat od 1928 r., radca honorowy kurii od 1929 r. Przez wiele lat dyrektor bursy dla młodzieży im. Ks. Kasprowicza. W okresie międzywojennym administrator excurrendo w Suczawie, z posługą duszpasterską dojeżdżał także do kaplicy ormiańskiej w Baniłowie nad Czeremoszem.

Urodził się 18 maja 1871 r. w Kutach w rodzinie ormiańskiej, studia teologiczne we Lwowie, wyśw. w 1895 r. przez abpa Izaaka Isakowicza dla AOL, wikary katedralny we Lwowie, notariusz kurii arcybiskupiej, proboszcz w Tyśmienicy, gdzie w 1914 r. dokonał remontu dachu kościoła; proboszcz w Kutach od 1917 r., kanonik honorowy i dziekan w Kutach od 1933 r.

Patriota i społecznik, zasłużony dla rozwoju miasta jako letniska. Senator II Rzeczpospolitej od 1928 r.; burmistrz Kut od maja 1938 r. Za swoją pracę społeczną otrzymał Złoty Krzyż Zasługi oraz honorowe obywatelstwo miasta. W czasie wojny zaangażowany w pomoc dla żołnierzy polskich przedostających się przez Rumunię do Francji. 17 września 1939 r. był bezpośrednim świadkiem przekraczania granicznego mostu na Czeremoszu przez rząd polski. W marcu i kwietniu 1944 r. był też świadkiem rzezi dokonanej na mieszkańcach Kut przez nacjonalistów ukraińskich, zginęło wówczas 200 Polaków i Ormian. Zabarykadowany wraz z kilkoma rodzinami ormiańskimi w kościele ocalał dzięki interwencji żołnierzy radzieckich.

Urodził się w 1810 r. w Śniatyniu w rodzinie polsko-ormiańskiej, studia teologiczne we Lwowie i we Wiedniu, wyśw. w 1834 przez abpa Samuela Stefanowicza dla AOL, wikary w Śniatyniu od 1834 r., kapelan-ekspozyt w Suczawie od 1839 r., administrator w Czerniowcach od 1861 r., proboszcz tamże od 1865 r., dziekan w Kutach, kanonik honorowy i radca honorowy konsystorza od 1876 r., infułat od 1879 r.

Urodził się w 1863 r. w rodzinie ormiańskiej, studia teologiczne we Lwowie, wyśw. w 1886 r. przez abpa Izaaka Isakowicza dla AOL, wikary katedralny we Lwowie, notariusz, a następnie kanclerz kurii i katecheta w szkole benedyktynek ormiańskich, proboszcz w Tyśmienicy, proboszcz w Kutach od 1902 r.; próbował w 1910 r. tam założyć szkołę ormiańską, proboszcz w Łyścu od 1917 r. Członek Towarzystwa Kółek Rolniczych. Zmarł w 1921 r., pochowany w kaplicy na cmentarzu parafialnym w Łyścu.

Urodził się w roku 1872 w rodzinie ormiańskiej, wstąpił do zakonu mechitarzystów, studia teologiczne we Wiedniu, wyśw. w 1895 r., za zgodą abpa Isakowicza w 1897 r. przeszedł do AOL. Wikary w Kutach, proboszcz  w Śniatyniu od 1906 r.; odnowił tamtejszy kościół parafialny w 1907 r. Proboszcz w Horodence od 1911, proboszcz ormiański w Łyścu i proboszcz tamtejszej parafii łacińskiej od 1916 r. Odnowił kościół po zniszczeniach wojennych. W 1920 r. procesjonalnie wprowadził na nowo do kościoła obraz Matki Bożej Ormiańskiej, który na czas wojny wywieziony był do Stanisławowa /wota, korony i suknie z obrazu skradzione zostały przez Rosjan/. Zm. w 1922 r.

Urodził się 23 grudnia 1916 r. w Stecowej k. Śniatynia w rodzinie ormiańskiej; s. Grzegorza, osierocony przez matkę w wieku niemowlęcym. Dzięki pomocy ks. Dionizego Kajetanowicza przyjęty do Zakładu Naukowego im. Torosiewicza we Lwowie w 1928 r., wysłany w 1931 r. przez abpa Teodorowicza do Papieskiego Kolegium Ormiańskiego w Rzymie, które ukończył w 1940 r. Ze względu na młodociany wiek przez rok czekał na świecenia kapłańskie, wyśw. w Rzymie w 1941 r. przez abpa Sergiusza Der-Abrahamiana dla AOL. Po wojnie pozostał w Kolegium, gdzie spełniał funkcje nauczycielskie i wychowawcze.

Urodził się w 1867 r. w Horodence w rodzinie ormiańskiej, s.  Grzegorza, tamtejszego lekarza, pełniącego przez wiele lat funkcję burmistrza; studia teologiczne we Lwowie, wyśw. w 1892 r. przez abpa Izaaka Isakowicza dla AOL, wikary w Czerniowcach od 1892 r., wikary katedralny we Lwowie, kanonik gremialny i kanclerz kurii od 1903 r. W 1914 r. zrezygnował ze swych funkcji, aby całkowicie oddać się studiom naukowym; wybitny armenista i bibliofil. Radca kurii od 1923 r. Zmarł 13 kwietnia 1931 r. we Lwowie. Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Urodził się 11 grudnia 1909 r. w Tyszowcach k. Horodenki w rodzinie ormiańskiej, s. Mikołaja i Sabiny z d. Kajetanowicz, siostrzeniec ks. Dionizego Kajetanowicza. Jako uczeń gimnazjum w Horodence wysłany został w 1928 r. przez abpa Teodorowicza do PKO w Rzymie, studia teologiczne odbył na Uniwersytecie Gregoriańskim. Wyśw. w 1935 r. w Rzymie przez abpa Sarkisa Der-Abrahamiana dla AOL, wikary katedralny we Lwowie od 1936 r., wikary w Stanisławowie od 1937 r., ponownie wikary katedralny i katecheta w szkole benedyktynek ormiańskich od końca 1937 r.,  notariusz kurii od 1939 r., kanonik honorowy od 1944 r.

Urodził się 9 lutego 1916 r. we Lwowie w zamożnej rodzinie ormiańskiej, s. kupca Michała i Marii Kamili z d. Schneider, cioteczny praprawnuk ks. Stefana Roszki /1670-1739/, wybitnego armenisty, pisarza i językoznawcy. Wysłany w 1932 r. przez abpa Teodorowicza do PKO w Rzymie. Ze względu na zły stan zdrowia wyświęcony w 1938 r. w Rzymie przed ukończeniem studiów, zaledwie w wieku 22 lat, przez abpa Sarkisa Der-Abrahamiana dla AOL. Wikary w Stanisławowie od 1938 r., administrator w Horodence od 1942 r.

Symeon (Simēon, Simeon, Simon, Szymon) Lehac‘i (Lehaci, Lehacy, z Polski, Polak), Zamosc‘ac‘i (z Zamościa, zamościanin), Mardyrosowicz (Mardyryszowicz, Mardyryssowicz, Marderysowic, Mardyrisowic, Mardyrisowicz, Mardiroszowicz, Martirosowicz, Martirysowicz, ordi Martirosi, Mardirosoghlu) ormiański śpiewak kościelny (dypir-diak), kleryk (clericus), skryba (grič‘), (ok. 1584-po 1639), kopista ksiąg, autor zapisek historycznych, Notatek podróżnych (Owłegrowt‘iwn) oraz poematu elegiackiego Historia Nigola (Vipasanowt‘iwn Nikołakan).

Urodził się w 1849 r. w rodzinie rzymskokatolickiej, studia teologiczne we Lwowie, wyświęcony dla łacińskiej archidiecezji lwowskiej w 1873 r., za zgodą abpa Izaaka Isakowicza przeszedł w 1885 r. do AOL, wikary katedralny i katecheta w szkole benedyktynek ormiańskich we Lwowie od 1885 r., proboszcz parafii ormiańskiej w Łyścu i proboszcz tamtejszej parafii łacińskiej od 1889 r. Na cmentarzu parafialnym własnym sumptem wzniósł kaplicę. Zmarł w 1908 r.

Urodził się w 1868 r. w rodzinie ormiańskiej, prawdopodobnie w Czerniowcach, syn Franciszka Xawerego i Anny Elżbiety z Moszoro, brat-bliźniak Franciszka Ignacego. Wstąpił do klasztoru oo. mechitarzystów w Wiedniu, wyświęcony w 1891 r. W roku 1904 administrował krótko parafią w Suczawie. Zmarł 4 kwietnia 1904 roku, pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Czerniowcach.

Grzegorz Zarugiewicz, mój pradziadek, ojciec mojej babci Lidii Matusz z domu Zarugiewicz, urodził się 16 września 1884 r. w Kutach. Gimnazjum ukończył w Brzeżanach. W 1908 roku zakończył rozpoczęte wcześniej w Odessie studia winiarskie. Do 1928 roku pracował w winnicach w Rumunii, w okolicy Kiszyniowa.

Urodził się 18 października 1901 r. (wg zapisów w księdze metrykalnej parafii ormiańskokatolickiej w Kutach - 12 października 1901 r. w Barszczowie - przyp. FKiDOP). W r. 1918 kończy szkołę średnią. Gdy wybuchają walki z Ukraińcami o Lwów, w pierwszym ich dniu (1 listopada) zgłasza się jako ochotnik do oddziału kapitana Abrahama na Górze Stracenia. Tu zostaje dwukrotnie odznaczony w rozkazach dziennych. Po wycofaniu Ukraińców ze Lwowa bierze udział w bitwach pod Gródkiem Jagiellońskim i Bartatowem, gdzie znów jest odznaczony w rozkazie dziennym. Odbywa następnie całą ofensywę polską, bije się pod Skniłowem na wiosnę 1919 r. i dopiero spod Trembowli wraca do Lwowa z końcem lata.

Urodziła się w Kutach w 1878 roku. Z domu - Karczewska, córka Mikołaja i Petroneli z Bohosiewiczów, Prawdopodobnie w 1900 roku wyszła za mąż za Andrzeja Zarugiewicza, brata Grzegorza Zarugiewicza. W 1901 roku w Kutach przyszedł na świat ich pierworodny syn, Konstanty Zarugiewicz, następnie w 1903 roku, także w Kutach urodziła się córka Stefania.